Vervolg over “10 waarden” aan de hand van het boek ‘Als God renoveert’ van James Mallon.

De tien waarden uit het boek van J. Mallon hebben gemeenschappelijk dat het draait om de identiteit van de parochie: deze is missionair. Het gaat om heel de parochie, om alle mensen die met haar verbonden zijn. We kunnen allemaal op de een of andere manier een bijdrage leveren aan de missionaire parochie. Parochievernieuwing is een proces wat de hele gemeenschap aangaat.

In het vorige artikel heb ik gesproken over de tweede waarde ‘gastvrijheid’, welke gericht is op het ontvangen van mensen, ongeacht wie hij of zij is. De vijfde waarde, ‘betekenisvolle gemeenschap’ hangt hiermee samen, daarom bewaar ik de derde en de vierde waarde voor een volgend artikel. In een betekenisvolle gemeenschap, heb je het gevoel dat je erbij hoort, gezien wordt. Waar je bij hoorde was vroeger vooral zichtbaar in wat je geloofde en hoe je je gedroeg. Het geloof was het referentiekader, de manier waarop je met anderen omging. De samenleving was veel samenhangender, mensen waren veel positiever met elkaar betrokken, er was een gemeenschappelijke moraal.

In de kleine straat in Alphen a/d Rijn waar ik ben opgegroeid woonden christenen, die heel behoudend waren maar ook ongelovige mensen. Vooral op zondag kon je ‘zien’ waar deze mensen bij hoorden. De behoudende christenen (o.a. de christelijk vrijgemaakten) liepen midden op de straat en gaven daarmee aan dat het niet geoorloofd was om de auto op zondag te gebruiken. Zij waren te herkennen aan de kleding die zij droegen.

De basisschool waar ik in mijn kinderjaren naartoe ging, was katholiek en naast de school stond de katholieke kerk. Er was een binding, want de priester kwam op de basisschool om catechese te geven ter voorbereiding op de eerste communie. Toen ik naar het voortgezet onderwijs ging, ging ik op zaterdagavond naar een jeugdsoos in Alphen a/d Rijn. Hier ontmoette ik andere christenen met wie ik ook over het geloof kon spreken. Ik voelde me gezien, ik hoorde erbij en dat was voor mij belangrijk. We waren veel meer gelijkgezind. Als ik er nu op terugkijk is dit wat een christelijke gemeenschap behoort te zijn: een groep mensen die positief met elkaar betrokken is, elkaar kent en draagt.

Tegenwoordig is de samenleving veel meer multicultureel en is het geloof tot een randverschijnsel geworden. Het kan goed zijn dat, ook al staat voor de naam van de basisschool ‘rooms katholieke’, er niet aan het katholieke geloof gedaan wordt. De mensen die naar de kerk gaan, zijn veel meer individuen, die niet bij naam gekend zijn. We kennen de mensen over het algemeen wel van gezicht, maar niet bij naam. Dit geldt ook voor de priester. Het moeilijke is dat sommige mensen verwachten, dat de priester op de hoogte is dat er iemand ziek is en behoefte heeft aan bezoek. Helaas is dit niet meer automatisch het geval.

In een betekenisvolle gemeenschap zijn mensen positief met elkaar betrokken, zij zorgen voor elkaar en dragen elkaar. De mensen kennen elkaar niet alleen van gezicht, maar ook bij naam. Het draait niet alleen om de priester, want iedereen draagt met hem de verantwoordelijkheid voor de kudde.

Vorige artikel

Terug naar welkompagina