Een stukje papier met een bekend handschrift, een foto, een gebeurtenis waardoor herinneringen opkomen, het zijn allemaal ankertjes waardoor dierbare mensen die overleden zijn weer even heel dichtbij komen. Allerzielen is ook zo’n ankerpunt.

Broeders en zusters,

De afgelopen weken is onze Kerk helaas vaak negatief in het nieuws geweest. Er was het nieuws over seksueel misbruik van minderjarigen in de Verenigde Staten. En op het hoogste niveau van onze Kerk wordt onze goede paus ervan beschuldigd niet adequaat te hebben gereageerd op signalen van misbruik. Alles bijeen veroorzaakt het recente nieuws bij velen pijn en verdriet.

Elke zondag gingen wij naar de kerk toe. Op deze manier heb ik meegekregen dat God bestaat. Onbewust of bewust heb ik altijd iets voor Hem willen terugdoen.

Dat werd niet door iedereen begrepen. Op de middelbare school ben ik daarmee vaak gepest. Maar ondanks alle tegenwind heb ik altijd het verlangen gehad om priester te worden.

We hebben allemaal wel het Wereldkampioenschap voetbal gevolgd, ook al deed ons nationale elftal niet mee. Het was meer dan zitten op de reservebank. We waren veroordeeld tot de tribune. Tot een zittende deelname. Maar zitten is dodelijk, net als roken dodelijk is.

Ineens moeten we verder zonder iemand. Het overkomt ons allemaal meerdere keren in ons leven. Als parochie overkomt ons nu dat ook. Onze pastoor Cyrus van Vught gaat per 1 september weg.

Vertrouwde werkrelaties, en ook pastorale relaties, zullen eindigen. Dat roept op tot bezinning en stil te staan door te luisteren naar ons hart. Wat heeft hij voor ons betekend?