Een stukje papier met een bekend handschrift, een foto, een gebeurtenis waardoor herinneringen opkomen, het zijn allemaal ankertjes waardoor dierbare mensen die overleden zijn weer even heel dichtbij komen. Allerzielen is ook zo’n ankerpunt.

We noemen heel speciaal de namen van hen die ons in het afgelopen jaar ontvallen zijn. Maar met hen komen ook al die andere mensen aan wie we goede of soms ook vervelende herinneringen hebben. Met licht geven we uiting aan onze gevoelens voor hen. Dit licht is een vooruit zien naar het eeuwige licht dat we bij God verwachten.

We gaan de wintermaanden in, waar de avonden sneller en eerder donker worden dan in de zomertijd. Brengt het lichtjes maken in onze eigen omgeving in de wintermaanden ons iets van dichtbijheid bij het eeuwige licht? Mogen we lichtdragers zijn voor onze omgeving en haar iets van de God die ons draagt laten ervaren.

Bettineke van der Werf, pastoraal assistent