We kennen in Nederland veel uitdrukkingen. Een ervan is: de donkere dagen voor Kerstmis. Tja denk je dan, het zal wel. In november- en decemberdagen worden de momenten dat het licht is steeds korter. We naderen het punt waarop de zon het verste weg staat van het noorderlijk halfrond. Zo’n beetje rond Kerstmis draait dat punt om en gaan we weer naar meer zonuren per dag.

Natuurlijk zijn de dagen rond Kerstmis donker! Toch hebben we daar met zijn allen wat op gevonden. We versieren ons huis en onze tuin met lichtjes. In huis wordt met kaarsen en (led)lichtjes een sfeer van gezelligheid gemaakt. Prachtig om te zien, …. als het donker is…… Toch denken we bij donker vaak aan somber, aan onheil, aan niet aantrekkelijk om te zijn. Op de een of andere manier geven de donkere dagen ons mooi de kans om licht te zien. We hoeven alleen maar onze ogen te gebruiken. Loesje, een collectief van mensen die kernachtig dingen samen kan vatten, heeft de slogan: het was zo donker dat ik alleen maar lichtpuntjes zag.

Wanneer het helder licht is vallen er geen lichtpuntjes op. Nu is het natuurlijk niet zo dat je juist daarom wenst dat het donker is, zodat je lichtpuntjes kunt zien! Maar misschien kunnen we er ons in deze dagen bewust van zijn dat wijzelf voor lichtpuntjes kunnen zorgen. Dat kan door lichtjes aan te maken, maar ook door aan acties mee te doen die ervoor zorgen dat mensen die in donkere tijden leven wat aangereikt kan worden wat voor hen een lichtpunt is. Want hoe de gezelligheid rond de donkere dagen ons via reclames mee ingegeven wordt, Kerstmis is óók de geboorte van een kind, dat volwassen geworden, de ellende van mensen in ons gezichtsveld plaatst.

Bettineke van der Werf

eerder gepubliceerd in Lindenholt Leeft