'U zult het wel druk hebben.' Met enige regelmaat zeggen mensen dat tegen mij. Eigenlijk vind ik dat heel vervelend. Want dat is blijkbaar de indruk die anderen van mij krijgen. En ik vind het jammer dat sommigen daardoor misschien geen beroep op mij durven doen. Op zich is het niet zo erg om niet met allerlei wissewasjes lastig gevallen te worden. Maar als mensen met iets belangrijks zitten, moet er toch geen drempel zijn.

Nu weet ik wel dat ik de geschiedenisboeken in zal gaan als 'die pastoor die altijd te laat komt'. Maar ik zou toch hopen dat mensen mij eerder zien als bijvoorbeeld 'die pastor die zo goed kan luisteren'. Of als 'die priester die zoveel van Jezus houdt'. En niet op de eerste plaats als een druk baasje dat maar aan het hollen en het jagen is.

Gek genoeg is het tegenwoordig een soort statussymbool geworden om het druk te hebben. Iemand met een drukke agenda heeft blijkbaar allerlei belangrijke dingen te doen. En als je het niet druk hebt, heb je blijkbaar geen gewichtige functie.

Onzin! Bedrijvigheid maakt je niet belangrijk. We beseffen diep in ons hart heel goed dat we onszelf over de kop jagen met al die stress en drukte. We maken onszelf gek. Al die burn-outs van tegenwoordig: zijn we eigenlijk wel goed bezig? Daar kan een mens toch niet voor bedoeld zijn?

Maar hoe is ons leven dan wel bedoeld? De apostel Paulus schrijft in zijn brieven (die in de bijbel te vinden zijn) dat wij bedoeld zijn als ‘nieuwe mensen’. Die zet hij tegenover ‘de oude mens’. De oude mens loopt zichzelf achterna en streeft allerlei doelen na die eigenlijk leeg en bedrieglijk zijn. Herkenbaar, nietwaar? De nieuwe mens daarentegen kijkt op een nieuwe manier tegen de werkelijkheid aan. De nieuwe mens is vrij en puur. Zo mogen wij stapje voor stapje proberen te worden. Niet dat de mens dat allemaal zelf kan. Maar het wordt mogelijk doordat Jezus al zo’n nieuwe mens is. Hij is opgestaan uit de dood en laat al het oude achter zich. En Hij laat ons daarin delen. Mooi dat we dat binnenkort met Pasen gaan vieren!

Een nieuwe manier van leven, vrij van alle drukmakerij. Bij een christen zou daarvan iets zichtbaar moeten worden in haar of zijn levenswijze. Geen onnodige drukte, een innerlijke rust. Zoals ik al zei, ben ik zelf natuurlijk niet zo voorbeeldig wat dat betreft. Ik vind het hondsmoeilijk om taken en activiteiten los te laten. Maar het inzicht dat al die dingen waar ik me druk om maak, eigenlijk niet het belangrijkste zijn, helpt mij wel vooruit. Dan kan ik een zucht van verlichting slaken en weer iets relaxter verder gaan.

pastoor Cyrus van Vught