Nieuwe buren
Hij was zo aardig onze oude buurman, vriendelijk, rustig en altijd in voor een praatje, altijd iets lekkers bij de koffie. De tuin ging hem niet makkelijk meer af dus af en toe hielpen we een handje met het maaien van het gras, het snoeien van de heg.  
Zijn verhuizing kwam niet onverwacht en was spannend, maar voor hem voelde het ook wel goed. 
Maanden was het huis naast ons leeg. Lekker rustig dat wel, maar ook wel een beetje stil.
Toen kwamen er ineens de kijkers, ze keken naar het huis en wij keken naar hen.
In welke auto komen ze aan? Welke kleren dragen ze? Leuk, iemand op de fiets! Hmm, dat zou wel eens een huisjesmelker kunnen zijn. 
Als er een jong stel aanbelt en vraagt of ze eens bij ons binnen mogen kijken raken we enthousiast. Wat een aardige mensen! Hoe leuk zou het zijn als zij onze nieuwe buren zouden worden. In de weken erna zien we ze nog eens langskomen, maar net zo vaak ook een ander koppel. 
In onze ogen lang niet zo leuk, zouden zijn ook echt interesse hebben? Ons oordeel over hen werd al snel gedeeld met vrienden en familie. Het aardige stel verdween uit beeld en de oude buurman vertelde dat het huis verkocht was aan het andere koppel. Onze gedachtes over hen kregen een steeds negatievere omvang. Zou ons woongenot nog wel hetzelfde blijven? Hoe zou dat gaan van de zomer in de tuin, er zou vast veel geluidsoverlast komen. 
En toen ineens, na een paar maanden stilte, waren ze daar, de nieuwe buren. Een vriendelijk hallo, een gemoedelijk gesprekje, 5 minuten niet langer. Terwijl de deur achter ons dichtviel keken we elkaar aan, dat viel mee. 
De zomer kwam, we maakten wat vaker een praatje, wisselden tuingereedschap uit. Op een avond, rustig genietend van een drankje in de achtertuin keken we terug op onze zorgen van toen. We moesten een beetje beschaamd vaststellen, dat we wel wat onnodig snel hadden geoordeeld. Want ze zijn erg aardig onze nieuwe buren, behulpzaam, vriendelijk en altijd in voor een praatje...