De naakte waarheid

Onze bloemrijke achtertuin wordt ieder jaar opnieuw belaagd door een overvloed aan naaktslakken. Grote, roestkleurige glibberaars doen zich ongegeneerd tegoed aan de planten. Zij hebben hun voorkeuren maar zijn, net zoals wijzelf,  vooral dol op knolbegonia's, en houden zich bij voorkeur schuil in de buurt van het vijvertje.
Dit jaar hebben we er veel minder gezien, waarschijnlijk vanwege de hete, droge zomer. Naast het vijvertje liggen een paar terracotta kruikjes. In een ervan woont elke zomer een kleine pad, in de winter wordt het gekraakt door slakken. Eerlijk gezegd zijn we ze liever kwijt dan rijk.

Maar er is iets wonderlijks gebeurt. Een  paar dagen geleden inspecteerde ik het kruikje. Op de bodem lag een verzameling piepkleine glasachtige bolletjes, die een heel wonderlijke fraaie structuur vormden. Slakkeneitjes dacht ik en Google bevestigde het. Een paar dagen ervoor schommelde er een hele dikke naaktslak door de tuin die van de kruimels voor de vogels at. Ik dacht ach, toe maar. De link was snel gelegd, ik had haar kraamkamer ontdekt. Vanmiddag kwam ze weer kruimeltjes eten en lag ze dichtbij maar buiten de kruik. Het begint donker te worden en nu slaapt ze in de kruik met haar lijfje half om de eitjes heen geslagen.

Het is een bijzondere, verrijkende ervaring dat een dier dat zo wordt verguisd en massaal vernietigd door tuinliefhebbers, over een prachtig moederinstinct beschikt. Bijzonder ook te beseffen dat ieder wezen, hoe onaanzienlijk en nietig ook, een volmaakt deel van de schepping is.

Irene Camp