Parochie Heilige Stefanus vierde onlangs voor het eerst een Stefanusweekend. Dit leverde niet alleen binnen de eigen parochie enthousiasme op. Ook andere Nijmegenaren werden verleid een kijkje te komen nemen, zoals Hubert Hendriks. Als lokale bekendheid, aanjager van projecten in de binnenstad én fan van Sint Stefanus wilde hij meevieren. Dat deed hem plezier, maar liet hem ook zien waar we gemeenschappelijk kunnen groeien. In een eigen bijdrage vertelt hij erover.

Stefanus in Nijmegen, een kleine of grote gemeenschap?

Op het moment dat enige vrijwilligers me vroegen om actief te worden bij de Gebroeders van Lymborch was een van mijn eerste gedachten: “Waarom is er geen middeleeuwse kerkdienst?” Nou kerk ik zelf zondags in de Stevenskerk dus ik kreeg een prachtig beeld voor ogen van een volle kerk met prachtige gezangen en rituelen in een middeleeuwse setting, inclusief het waarborgen van een sterke inhoud.
Omdat de Stevenskerk in de tijd van de Gebroeders van Lymborch zowel de parochiekerk als de hoofdkerk was dacht ik spontaan dan kunnen op die ene zondag alle kerkgangers van Nijmegen naar die unieke viering als teken van onderlinge verbondenheid in historisch besef. Ik werd ontzettend enthousiast bij die gedachte.

Dan begin je het verhaal te vertellen bij de bevoegde instanties en al snel kwam ik van een koude kermis thuis. Het OCP (dat de kerkdiensten op zondag verzorgt in de Stevenskerk) had er een zwaar hoofd in. ‘Zou het niet teveel een voorstelling worden?’ De deken leek het lastig omdat de Stevenskerk geen officiële katholieke kerk is. Bij enige parochies kreeg ik nul op rekest waarbij twee redenen werden genoemd: Het doorbreekt het onderlinge ‘wij gevoel’ van de eigen gemeenschap als eerste en het missen van de collecte als tweede.

Ietwat verdoofd en verbaasd ging ik met deze ervaringen naar huis en dacht na. Ben ik inderdaad een idioot of durven Nijmeegse christenen niet aan wat ook kerk kan zijn, namelijk zo nu en dan in een grote gezamenlijkheid je overtuiging vieren.
Mensen die mij kennen weten dat ik me niet zomaar met een kluitje in het riet laat sturen en nog datzelfde jaar kwam er een kerkdienst in middeleeuwse sfeer met een indrukwekkende entrade van 120 personages, drie fantastische koren, mooie rituelen, prachtige relieken en wapperende vaandels EN inspirerend van inhoud waarbij we pater Brugman als referentiekader gebruikten. Een volle kerk genoot met ons mee en liet zich inspireren binnen onze christelijke geloofstraditie. De laatste zondag van augustus werd een spraakmakende traditie waarbij ik ceremoniarius mag zijn en in 2018 pater Kimman en dominee Gols voorgingen. Ik blijf er van dromen dat heel kerkend Nijmegen zich dan kan manifesteren.

De heilige Stefanus als stadspatroon boeit me en daarom heb ik een replica van de Stefanusreliek uit de 12e of 13e eeuw laten maken, Gesneden uit één stuk hout en vervolgens verguld, verzilverd en versierd met onder andere de veertien staties. Iets van de rijke traditie van Stefanus binnen Nijmegen komt daarmee terug.
Tegelijkertijd fuseerden de Nijmeegse parochies en kozen met trots en ere de naam Stefanusparochie. Iedere gemeenschap op zich heeft uiteraard een eigen waarde maar ieder afzonderlijk een eigen apparaat en gebouw in stand houden is in het huidige tijdsbestel niet makkelijk haalbaar en belemmert wellicht de boodschap waar het echt om gaat.

Er ontstond vervolgens onlangs een groep mensen die graag de nog wankele onderlinge verbondenheid wil verbeteren en uitdragen en kozen daarbij onze stadspatroon Stefanus als thema. Vanwege mijn Stefanusarm zochten ze contact en meteen voelde ik eenzelfde enthousiasme als ik indertijd had bij de middeleeuwse gebroeders van Lymborch viering. Geweldig idee van hen, al die Nijmeegse parochies samen rondom Stefanus. Bovendien heb ik al vele jaren bij de voedselbank liggen en vertel ik overal waar het kan dat Stefanus de grondlegger is van de voedselbank. Liefde voor God en concrete liefde voor de medemens, daar ligt immers de kern van ons christelijk geloof.

Ik heb thuis een plaatje van een folder uit 1937 en moest daar meteen aan denken. Willem Pelser heeft daar ooit over geschreven wist ik nog. Wat zal het geweldig kunnen zijn als heel kerkend Nijmegen zich één zondag verzamelt rondom onze stadspatroon en daarbij heel concreet de voedselbank centraal stelt. Ik werd ontzettend enthousiast bij die gedachte.
René Klaassen en Willem Pelser mailden me om iets over de Stefanusarm te komen vertellen. “Graag” zei ik “als ik ook maar iets over de voedselbank mag vertellen”. De caritas van de Stefanus besteedt al regelmatig aandacht aan de voedselbank weet ik, maar toch.
Zo ontstond in mijn hoofd een prachtig beeld los van denominaties: een grote christelijke gemeenschap die de heel concrete inspiratie van onze stadspatroon viert met daarbij de zorg voor de behoeftige medemens centraal.

Uiteraard kunnen vele andere momenten van het jaar kleine gemeenschappen elkaar ontmoeten en bevestigen en daarbij hun eigenheid vieren, maar zo nu en dan even met zijn allen samen; “Woow dat lijkt me vetgaaf” zei een van mijn jonge medewerkers.
Zo toog ik zondag 30 september vol verwachting naar de Molenstraatkerk in de schaduw van onze Stevenskerk en daar aangekomen dacht ik eerlijk gezegd: “Onze lieve Heer heeft nog veel werk te doen”.