Overweging van Wim Rigters.

Rom. 13, 11-14; en Matt. 24, 37-44.

EERSTE ADVENT.   "EEN STEM DIE ROEPT IN DEZE TIJD".

Thema voor deze viering: .... dat wij weer toekost zien ...

Geen Jesaia als eerste lezing zoals gebruikelijk in de Advent; nee, we zullen ‘m zingen op het eind – als profetie, toekomstvisioen, om mee naar huis te nemen: “in de laatste dagen zal het zijn; wij gaan naar Sion, waar de wijsheid woont; daar weten ze de route naar de vrede, daar is een nieuwe wereld neergedaald . . .  en niemand vreest nog voor een nieuwe aarde . . .”

“In ’t laatste van de dagen”, toekomst: ‘weer toekomst zien’.

De tweede lezing in de liturgie van deze eerste Adventszondag blijft dichter bij huis: Paulus aan de christenen van Rome in hun tijd: “nu ge weet van het tijdsgewricht” hoorden we de Naardense Bijbel zeggen; “U kent de huidige tijd” klinkt het in de Nieuwe Bijbelvertaling. We kennen het tijdsgewricht waarin wij nu leven.

Twee momenten in de voorbije weken maakten in dit verband grote indruk op mij persoonlijk en die wil ik met u delen:

Als eerste: Ik zag de film “Sorry, we missed you”. Die gaat over een gewoon Brits gezin dat overgeleverd is aan de horror van het nul-uren-contract en grote moeite heeft om te overleven - een over-donderend familiedrama over vader Ricky die de longen uit zijn lijf rent als pakketbezorger; over moeder Abby die als verpleegster in de thuiszorg werkt; en over hun twee kinderen, die intussen alléén eten en ook alléén naar bed gaan; en hoewel humor en veerkracht niet ontbreken, wordt het gezin geleidelijk naar de afgrond gedreven. . . . 

Na afloop bleef het lang stil in de zaal.

Ik merk dat ik nu anders kijk naar onze brief- en pakketbezorgers, en de mensen in de zorg en leerkrachten in het onderwijs; dat ik mij nòg meer erger aan het gesol met uitkeringsgerechtigden, het halfslachtige gedoe met de stikstofcrisis, de 900 personeelsleden van de belastingdienst, die niet durven praten uit angst hun baan te verliezen, de burgerdoden door Nederlands bombardement, waarover niet gepraat mag worden . . .   ‘stemmen in deze tijd’ . . . Hong Kong, Bolivia, Venezuela, Palestijnen, Oeigoeren, Yesidi’s . . . .

Het andere dat grote indruk op mij maakte was een bijlage van dagblad Trouw: ‘Ik maak verschil”, over jongeren in deze tijd: 20 van hen - uit 10 landen in Afrika en Azië kwamen op uitnodiging van enkele organisaties bij elkaar hier in ons land om ervaringen uit te wisselen: meiden èn jongens die in hun land opkomen voor meisjesrechten, tegen kindhuwelijken, tegen economische uitbuiting en uitsluiting en gender-gerelateerd geweld. Deze bijlage vertelt hoe zij verschil maken: Cathelijne, een meisje van 11: “eigenlijk hebben wij niks te vertellen, terwijl wij het langst in de toekomst moeten leven”, maar de anderen vertellen des te meer wat zij doen – vaak onder zeer moeilijke, zelfs levensbedreigende omstandigheden. Een inspirerend getuigenis van jonge mensen die geloven in toekomst.

“Dat wij weer toekomst zien” kozen wij als thema voor deze 1e Adventszondag; de lezingen spreken overduidelijke taal: ‘Gij weet van het tijdsgewricht; het uur is er thans om uit uw slaap te ontwaken, want nu is het heil ons dichterbij dan toen we tot het geloof kwamen’: ja, Kerstmis komt eraan, weer opnieuw de geboorte vieren van het kindeke klein, maar wel een kind dat verschil heeft gemaakt, eeuwenlang tot op vandaag, tot nu! 

Tot nu? 

Hoe staat het met dat kind in mij?

“Kleedt u met de Heer, Jezus Christus”, spoorde Paulus ons aan, - 

zodat Hij herkend wordt in deze tijd – denk ik erbij.

Ook vandaag weer brood en wijn op deze tafel - om hem niet te vergeten,

en ook weer zingen we straks:

              “Moge het delen van dit brood              en deze beker ons hart versterken:

              dat wij vol hoop meewerken aan een nieuwe wereld

              waar brood en recht en waardigheid               en liefde is voor al wat leeft”.

Stam die roept in deze tijd - Dat wij weer toekomst zien!

Moge het zo zijn.