Overweging van Kees Scheffers.

Jesaja 63, 16b-17 + 19b + 64, 2b-8; en Marcus 13, 33-37.

Thema: God ziet naar ons om. Een leven lang wacht ik ...

Lieve  mensen, de eerste lezing is een klaaglied ; van Jesaja. 

Het volk is terug gekomen uit de ballingschap maar wordt vijandig benaderd door de indertijd achtergebleven bevolking. Ik denk dan, in onze tijd, aan de Joden , die terugkeerden uit de kampen.   Vreemde mensen in hun huizen. Opnieuw is er gebrokenheid en ontgoocheling en vijandschap. 

En ik hoor hun vragen en ik merk: het zijn ook onze vragen.

Waarom God ?? 

Waarom overkomt dit ons ??  Hoelang zal dit nog duren?  

Een leven lang wachten we al.  

Is er nog hoop ? 

De laatste verzen van het klaaglied spreken me aan, want 

de klacht wordt afgesloten met een mooi beeld:  de boetseerder.

Het beeld van de boetseerder verwijst naar de schepping van de mens. Het tweede scheppingsverhaal vertelt dat we door God zijn gevormd, zijn geschapen uit de modderige klei van de aarde. 

En de smeekbede  op het einde:  'zie op ons neer '  verwijst   voor mij   naar de liefdevolle blik van God. God zegt tegen Mozes: " Mozes,  

ik heb de ellende van mijn volk gezien, Ga jij ze er uit halen  ". 

En dan volgen de verhalen over de exodus, de uittocht  uit Egypte. . 

Zo krijgen we  al  op  de eerste dag van het kerkelijk jaar   de grote thema’s van onze traditie aangereikt:  schepping en uittocht.

En dan het evangelie; het centrale woord is:  waakzaam zijn. Het is een weg, een manier, om licht te brengen in de duisternis.

Maar er zijn hindernissen. Er is Corona.  Corona stuurt ons leven in de war. We weten niet waar we het zoeken moeten. We voelen ons unheimisch,  of  eenzaam, of verloren.  Het maakt onze adventstijd zo anders dan anders.

En kijken we uit naar Kerstmis ??  Of zien we er juist tegenop ? 

Het lied zegt:  Zal er ooit nog vuur ontbranden in ons verkilde hart?

Ja, zegt het evangelie, als je waakzaam bent en wacht , 

dan gebeurt het . . . . . . . .

Ja, zeggen wij ,  het wordt vanzelf Kerstmis,

Maar wordt God ook werkelijk in ons geboren ?

Wordt hij mens in ons ?  Vanuit ons vertrouwen, dat het goed komt, 

hebben we de eerste kaars ontstoken, een licht in de duisternis,

want verlangend zien wij uit naar de Komende. 

Misschien vraagt u zich af:  

Ja, maar hoe dan brengt God licht waar duisternis heerst ??

Misschien is dit een goed voorbeeld.  

Deze week zag ik in Lux een Zweedse film, met als titel: HOOP.

Een deels autobiografisch verhaal over een echtpaar, met zes kinderen.

Drie van de kinderen komen uit het eerste huwelijk van de man.

De relatie tussen hen beide is inmiddels door alle drukte en sleur aardig bekoeld. De klad is er in gekomen, de hartstocht uitgeblust.

Als ze naar bed gaan pakt de man zijn laptop en gaat in bed door met het werk.  De tederheid is verdwenen, het gesprek is verstomd.

Enkele dagen voor kerstmis blijkt de vrouw een hersentumor te hebben.  Hoe zullen ze dit aan de kinderen vertellen? Hoe nu verder ?

Dan zegt de man zomaar , opeens , in  de gang van het ziekenhuis : " Zullen we gaan trouwen ?"  Een zeer onverwachte huwelijksaanzoek.

Om een lang verhaal kort te maken:

Op oudejaarsdag trouwen ze; het wordt een hartelijk warm vrolijk feest. De relatie heeft nieuw voedsel gekregen,  ze zijn elkaar weer nabij,  open, persoonlijk, en  warm.   Op 2 januari is de operatie ,   

door de beste hersenchirurg die er is in Zweden..

Is er hoop? Ja, er is hoop op een voorspoedige operatie en op  daarna 

nog wat tijd. 

Of eigenlijk is in de film  niet zozeer hoop op lang leven belangrijk , maar veeleer de hoop op liefde. Er  is bij het echtpaar een wederzijds uitgesproken verlangen naar een warme,  open, liefdevolle verbondenheid met elkaar. Daarin gebeurt het.

Zou God hier in het spel zijn ?  De Komende, naar wie wij uitzien ? 

Wordt Hij in ons geboren ?

Om daar een antwoord op te geven vertel ik u een tweede verhaal, ook echt gebeurd.

Een vader vertelt in een interview: 

" We hebben met onze jongste dochter een hele moeilijke periode doorgemaakt, omdat ze leed aan ernstige depressies. 

Op een gegeven moment stond ze op het punt van het balkon te springen. Dat was in Groningen.  Op dat zelfde moment was mijn vrouw aan het stofzuigen en zij had opeens een heel sterk gevoel: 

Ik moet haar opbellen. Ze heeft prompt de stofzuiger neergelegd   en de telefoon gegrepen .

Onze dochter stond op het balkon en kwam terug omdat de telefoon ging. En ze zei: " Mam ik kan niet meer, ik wil er mee stoppen ". 

En toen heeft mijn vrouw gezegd als je dat doet kunnen wij nooit meer lachen. Dan is ons leven ook helemaal kapot. En toen zei ze: "Voor jullie wil ik het nog proberen "  En ze heeft van alles en nog wat geprobeerd en alles liep tegen. Er waren momenten dat het helemaal scheef ging. Op een gegeven  moment vindt ze een briefje van een onbekende jongen, dat onder haar deur is geschoven. Hij schreef:  Ik heb van jou gehoord en ik heb hetzelfde doorgemaakt en ik ben erg geholpen door een professor. Bel hem maar eens op. Ze greep elke strohalm aan en heeft die professor / psychiater gebeld Ze is binnen een week geholpen door een hele goede assistent. Na een lang proces is het allemaal goed gekomen. Ze is op een therapeutische boerderij terecht gekomen.  Eerst als patiënt en later als medewerker. Een jaar of vier, vijf geleden is een medicijn ontdekt   en eerst nu voelt ze zich helemaal compleet.

Ik wil maar zeggen:  

-  dat gebeuren met mijn vrouw, die aanvoelde dat ze moest bellen en -  van dat briefje op de mat ,    van die jongen, die ze niet kende.

Dat hebben wij toch altijd  heel sterk ervaren als een soort goddelijke leiding, als de werkzame kracht van de Goddelijke liefde. 

Het is natuurlijk wel een kwestie van geloven, dat het iets met God te maken heeft en dat kun je natuurlijk nooit bewijzen, maar voor ons was het evident".   Tot zover de vader.

Met andere woorden: 

God ziet naar ons om, ook in de Corona-tijd,  al wacht je soms een leven lang.

En tenslotte, terug naar het evangelie, over waakzaam zijn. 

Van beneden uit,  van de mens uit gezien:  wat is het ?

In die echtgenoot, die plotseling wil trouwen,  en  in die moeder en die jongen in het tweede verhaal,   daar gebeurt het, Op het goede moment het goede woord, het goede gebaar. Zij doen waakzaamheid en daarin gebeurt het.    God wordt mens . 

Indertijd, zegt het verhaal,  Geboren in een stal.  

Maar ook wordt God geboren in ons eigen leven.

Dat dat mag gebeuren !! 

dat wens ik u toe !!

Ik wens u :  een goede en waakzame Advent !!