Overweging van Hans Hamers o.p.

Ezechiël 33; 7-9 en Matteüs 18; 15-20.

Thema: .... een vonk is al genoeg .......

In de opening van deze viering heeft René aangegeven dat we zo verlangen naar terug zoals het was, zoals voor de coronacrisis. Nu na ruim een half jaar zien we dat we nog een hele tijd last zullen hebben van alle beperkingen. Dus, snel terug naar zoals het was, zit er niet in. We hebben in die periode, begin juni was het, op een hele beperkte, en stille manier Pinksteren gevierd. En het Pinkstervuur heeft wél gebrand en we hebben het nu nog een keer ontstoken. De vrijwilligerszondag eind juni is niet doorgegaan. Daar besteden we vandaag aandacht aan. Zojuist aan het begin met het vuurritueel, en straks toch een samenzijn op het kerkplein. Vandaag staan we ook stil bij het begin van het nieuwe werkjaar. Ondanks de coronabeperkingen zoemt het al weer meer in de kerk en de pastorie. Activiteiten worden weer opgepakt. We willen en moeten het vuur toch brandend houden en doorgeven. 

Het zoemt weer, maar het is ook een worsteling. Bij alles wat we willen doen moeten we ons afvragen, mag het, kan het, en hoe dan? En de uitkomsten van die worsteling merkt u ook hier in de zondagsvieringen, zoals we de liturgie en gebruik van de kerk hebben moeten aanpassen. Die worsteling is er ook voor de andere werkvelden waarin ook zoveel vrijwilligers werken, zoals catechese, diaconie, bloemengroep, secretariaat, gemeenschapsopbouw, ziekenbezoek en individueel pastoraat, etc. Steeds weer de vragen “mag het, kan het, en hoe dan?”. Nu met de start van het nieuwe werkjaar en gevoed door het ontstoken vuur gaan we er weer tegenaan, om er het beste van te maken in coronatijd.

Zoals gezegd, het is ook een worsteling. We zijn diep geraakt geworden in sociaal (afnemende contacten, eenzaamheid), psychisch (vertwijfeling, opkomende depressieve gedachten) ( en ook fysiek (echt corona hebben/gehad of vitaliteit verloren door gebrek aan beweging). Daarbij moet ik dan direct denken aan het verhaal over de worsteling van Jacob met de onbekende man bij de rivier. De onbekende man, die zich later als God bekend maakte, raakte hem diep (fysiek, de ontwrichte heup), maar ook spiritueel diep geraakt en voordat Jacob hem wil laten gaan, vraagt Jacob hem om zijn zegen. Ons worstelen in de coronacrisis, zoals gezegd wij worden ook diep geraakt, zou die corona een blessing in disguise kunnen zijn? Dus, dat het ons ook spiritueel, ons geloofsleven, of leven als christengelovige ook vormt, of omvormt, we andere mensen worden. 

Zo’n grote vraag is niet 1-2-3 te beantwoorden. Bovendien dat ligt voor ieder weer anders. Maar toch, een aanzet is wel te maken, met lezing van de H. Schrift. Te beginnen met de lezingen van vandaag. Wat zeggen deze lezingen? In het kort: de lezing uit Ezechiël gaat over de opdracht van de profeet zelf. Hij ziet zich als een wachter die de verantwoordelijkheid heeft om het volk te waarschuwen als het van het rechte pad afwijkt, dus van God af. Maar dat geldt ook voor de mensen zelf. Ook zij moeten elkaar aanspreken als zij handelen tegen Gods wetten in. Met het intermenselijke gedrag is ook de persoonlijke godsrelatie in het geding, want als je dat niet doet zal God het je aanrekenen.

In het Matteüs-evangelie gaat het daar ook over, wel net iets anders, namelijk hoe de gemeenschap moet omgaan met een lid van de gemeenschap die een fout begaan heeft. Er wordt een vorm van escalatie voorgesteld om iemand op het rechte pad te houden, dus in gemeenschap elkaar op het rechte pad te houden. Daarnaast, dat wat hier op aarde geldt (verbonden/ontbonden is), geldt ook zo in de hemel. Dus wat je hier doet, dat doet ertoe voor God. Daar komt bij dat als men ‘eensgezind’ iets aan God vraagt, dat zal dat gehoord worden. Je doet/leeft niet alleen. Jezus pleit voor solidariteit onder mensen. Daar wijst het woord ‘eensgezind’ op. En dit alles komt samen in het bekende slotvers “Want waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden.

Als samenleving en gemeenschappen daarbinnen, zijn we diep geraakt. Ik noemde spirituele / gelovige vorming, een ander gelovig spoor. In vraagvorm, iets praktischer geformuleerd: wat wordt er nu gevraagd van ons, door God? Ik zou als eerste aanzet voor een antwoord zou ik zeggen: zowel in Ezechiël als in Matteüs wordt duidelijk dat wat je hier nu doet met elkaar voor God telt, dus zorgen voor elkaar, dus ook elkaar aanspreken op dingen die niet goed zijn, en solidariteit met elkaar, met name met degenen die het diepst geraakt zijn in deze tijd van corona. Niet een nieuwe boodschap, maar o zo waar.

Moge het zo zijn dat deze bijzondere tijd ons meer maakt tot volgelingen van Jezus.

Amen