Overweging van René Klaassen.

Sefanja 2, 3;3,12-13 en Matteus 5, 1-12a.

De waarschuwende woorden van de profeet Sefanja stammen nog uit de tijd waarin de voor de Joden geldende wet en leefregels gevormd worden door wat wij kennen als de tien geboden. Hij geeft het volk met zijn profetieën de weg aan naar de toekomst. Hij bevestigt het zoeken, dat gelovige mensen hun leven lang mee bezig houdt : Zoek de ootmoed !!! OK ootmoed ? wat betekent dat ook al weer? Wat zoek ik dan? Ootmoed is het gevoel van onderdanigheid, onderworpen nederigheid, met name tegenover God ! zegt de talencyclopedie. Een zoekvraag dus. Met andere woorden Sefanja probeert een antwoord te vinden op de vraag ; … zeg ons hoe te leven ! … met God ? … tegenover God? … naar God toe? En hoe doe je dat dan? Maar in zijn tijd is het eigenlijk geen vraag want het volk maakt de ballingschap door en vraagt zich vooral af waar ze dat aan verdiend hebben. Ze hebben in hun zoeken niet veel concreets als antwoord. Ze hebben niet meer, ze weten niet meer, dan de tien geboden. U weet wel, de wet die Mozes van God zelf gekregen zou hebben boven op de berg Horeb in de Sinaï woestijn. Ze krijgen die wet wanneer ze terugkeren van de gevangenschap in Egypte, met al zijn ontberingen. Ze krijgen die wet op grond van hun voortdurend vragen aan Mozes en via hem aan God …. “Zeg ons hoe te leven”… , wat moeten we doen en laten om er aan het eind van de tijden, op de dag van de toorn, zoals Sefanja het dan nog zo treffend noemt, goed vanaf te komen en aan de kant van de rechtvaardigen te eindigen.

Toen ik de lezing van Sefanja een paar keer goed gelezen had kwam het raam van Mozes, midden in onze kerk, het 2e aan mijn rechterhand, voor u dus links, mij voor ogen. De gezichten van de mensen die Mozes en zijn wet zien verwachtingsvol op : zeg ons, hoe moet het? Wat wil God ons leren? Vertel het ons, wat betekenen die tien woorden? En Mozes heeft er jaren over gedaan om het ze te leren. En het is de vraag tot op de dag van vandaag of ze , misschien moet ik zeggen ‘we’, het goed hebben begrepen.

En weet u wat ik nu zo mooi vind aan deze kerk? Onze kerk? Het verhaal van alle  ramen past niet alleen heel mooi in het gebouw, het verhaal dat van de ramen af, liefst met veel zonlicht, de kerk in valt, past heel mooi bij ons. Recht tegenover het verhaal van Mozes die het volk de belangrijkste lessen van hun leven probeert te leren staat Jezus afgebeeld, die feitelijk precies hetzelfde aan het doen is. Die twee ramen vormen een brug met elkaar. Eigenlijk moet u op dit punt even opstaan en naar beide ramen gaan kijken ….  Ook Hij is, net als Mozes, een berg op gegaan, Hij heeft zich neergezet en de leerlingen staan bij hem. We zien er drie en we weten dat het getal drie nu eenmaal staat voor het geheel. Voor hem heeft het volk zich verzameld en luistert naar de Bergrede, naar het stukje tekst dat we zojuist hoorden. Het volk wordt gesymboliseerd in één man en één vrouw. Ook Jezus probeert in zijn tijd daar op die berg, voor het volk de vraag te beantwoorden: zeg ons hoe te leven ….

En Jezus, zo u wil Mattheus, is duidelijker dan Mozes. Eigenlijk hoef ik niets meer uit te leggen en kan ik volstaan met een echo van wat Jezus daar zegt :

Zalig de treurenden …… ze zitten hier tussen die twee ramen in en wij proberen de brug over te gaan naar die Jezus toe en in zijn voetspoor te leven.

Zalig de zachtmoedigen …. Ook die zitten hier tussen beide ramen in en zoeken beschutting, bescherming en willen jezus in zijn voetspoor volgen.

Zalig de barmhartigen …. 

Zalig zij die vrede brengen … wij wensen elkaar wekelijks de vrede van christus, precies de vrede, van mensen onder elkaar die in het voetspoor volgen.

Zalig de zuiveren van hart … 

Zalig zij die vervolgd worden, die gevlucht zijn uit hun land, op zoek naar gerechtigheid. We moeten ze bij de hand nemen om in het voetspoor van Jezus te blijven.

In de afgelopen week hoorde ik er maandagavond, op de televisie, bij een van de uitzendingen die betrekking hadden op de herdenking van de bevrijding van kamp Auschwitz nog een zaligspreking bij …. 

Zalig zij die niet onverschillig blijven …. Die leert ons dat het geen kwestie is van in je stoel zitten en denken dat je klaar bent, dat je genoeg gedaan hebt, dat je genoeg gegeven hebt. Jezus verwacht van ons dat we in zijn spoor volgen, niet een dag of een week of een maand, maar alle dagen van ons leven. 

Zalig zij die niet onverschillig blijven ….. Moge het zo zijn … , moge wij zo zijn….