Overweging van Hans Hamers o.p.

 Lieve mensen,

Een jaar geleden ongeveer hebben we aan alle parochianen een paaswenskaart gestuurd. Deze! 
We wisten niet wat ons toen overkwam met de coronapademie. Geen Goede week – en paasvieringen. Deze kaart heeft een jaar lang in mijn tas gezeten, niet bewust hoor. Hij is er gewoon in blijven zitten, maar afgelopen week merkte ik pas deze kaart weer bewust op, en las de tekst.

Wat er staat is helaas nog steeds bijna helemaal het geval. We kunnen (nog) niet samen Pasen vieren zoals we willen. Maar bij herlezing, nota bene van mijn eigen tekst, valt me op dat het meer een Paaswake-tekst is dan een Paaswens. Want er staat over hoop en vertrouwen en dat de dood niet het laatste woord heeft, dat alle leed eens geleden zal zijn, en dat we dat tegen elkaar zullen zeggen “Ja Hij leeft, Ja wij leven”. Ik noem het een Paaswake wens omdat het uitdrukt dat we op een drempel staan. In deze Paaswake staan we ook op een drempel. Die drempel, daar gaat het nu even om. 

Stille Zaterdag, Goede Vrijdag, Witte Donderdag en de 40-dagentijd hebben we achter ons. We staan nu op de drempel van het Paasfeest. Daarvoor zijn we bij elkaar gekomen. Het is als naar een feest gaan. We horen de muziek al, we zien in de gangen gasten in feeststemming langkomen. We weten “hier is het feest”, maar ook, we zijn nog niet deel van het feest. We staan letterlijk op de drempel. Nu ook in deze Paaswake, op de drempel van Pasen. Ja, morgen vieren we het Paasfeest, maar nu vooral werpen we een blik op het mysterie van Pasen, in een gelovig besef van. Het mysterie van de dood overwonnen door de verrijzenis, eerst door Jezus Christus. En voor ons …… durven we daar dan over te spreken, kunnen we dat wel? Moeilijk, heel moeilijk. Toch naderen we keer op keer dat mysterie, wekelijks, en heel uitbundig met Pasen.

Waarom keer op keer naar het mysterie van Pasen, van voorbij-de-dood-verrijzenis? Omdat het existentieel is. Het gaat om de bodem van ons menselijk bestaan. De andere kant ,het lijden, is ons beter bekend, want heel werelds. In het lijdensverhaal van Jezus wordt dit existentiële duidelijk in de godsverlatenheid die Jezus ervaart. De voorbij-de-dood-verrijzenis, waar we met Pasen een blik op werpen, is existentieel, maar concrete ervaringen in ons bestaan zijn niet erg voorhanden. Hoewel, dat afvragend, …. de getuigenissen van mensen met een bijna-dood-ervaring wijzen wel in die richting. Een BDE is ingrijpend en blijvend veranderend in het leven, existentieel. Je zou het mogelijk als christengelovige een Paas-ervaringen kunnen noemen. Dicht bij het mysterie.

Dit is over het op de drempel-staan in een klein persoonlijk verband. Maar er zijn meer drempels waar wij op staan. Heel brede drempels, zó breed dat we nauwelijks opmerken dat we er op staan. Met ‘we’ bedoel ik de mensheid in het algemeen, de wereldbevolking, die omvang. Afgelopen zondag noemde Herman Wijffels in Buitenhof zo’n drempel. We staan in de overgang van een industrieel tijdperk waarin we onszelf in de westerse wereld vooral welvaart hebben kunnen verschaffen, naar een tijdperk waarin we de aarde, ons gemeenschappelijk huis, zoals Paus Franciscus het heeft genoemd, plunderen. Wijffels was ook niet heel duidelijk wat er voorbij die drempel dan is, maar ongetwijfeld zal in zijn gedachten de laatste encycliek van de paus zijn geweest, Fratelli Tutti, over broeder- en zusterschap en sociale vriendschap. Een wereld waarin de bronnen van de aarde duurzaam worden benut en eerlijk gedeeld onder alle mensen en broeder- en zusterschap en sociale vriendschap de basis is voor de economische en rechtsorde. Zo’n wereld is nog ver weg maar met nu hier een blik werpend in de feestzaal van het paasmysterie, mogen we er toch op hopen en vertrouwen dat dat ooit zo zal zijn. Om daar te geraken, moeten we moeite doen, gelovend, hopend, biddend, handelend, dat we, wij hier en nu, maar ook als gehele mensheid in alle tijden, de drempels waarop we ons bevinden mogen herkennen: in de kleine mysteries en wondertjes die dagelijks in en door mensen gebeuren, mogen herkennen als tekenen dat eens,…… ja en dan komen we weer bij de Paaswenskaart van vorig jaar uit, dat we zeggen: 

Ja, Hij leeft. Ja, wij leven, waarlijk, in vergeving, verzoening, met onze God nabij.

Moge het zo zijn