Overweging van Wim Rigters.

Lezingen: 1 Tessalonizensen 3,12-4,2; Lucas 21,25-28.34-36.

Thema: Focus op: verder kijken !

“Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, merk je het niet?” U hebt het al zien staan, denk ik – is de bedoeling dat we straks gaan zingen - maar, eerlijk gezegd, - “merk je het niet?” nou, nee . . . Ik herken mezelf meer in de laatste regel van het zojuist gelezen Evangelie: “bidden dat we de kracht zullen hebben om te ontkomen aan alles wat er gaat gebeuren”.

Wat mij betreft zijn we momenteel nog niet verder dan de eerste 4,5 regel van die tekst, samengevat in de woorden: “De mensen zullen het besterven van schrik en spanning om wat de wereld gaat overkomen”. Vorig weekend nog hebben velen dit heel dichtbij ervaren, en wie niet dichtbij was heeft zeker die schrik en spanning ook gevoeld. Terwijl onze premier het incidenten noemt, vragen velen zich af: hoe kan dit gebeuren? Hoe gaat dit verder? . . . Er is woede, toenemende agressie, machteloosheid.

Ja, ik weet het: dit is geen leuk begin van een overweging in een tijd waarin we door de media worden overstelpt met begrippen en beelden van warmte, gezelligheid, licht, shoppen, rijk gevulde eettafels, want kerstfeest komt er aan.

Ik werd juist in deze dagen herinnerd aan een uitspraak van Godfried Bomans – nog wel gekend door de meesten van ons: zijn humor, vaak met een tikkeltje cynisme: deze uitspraak: “Ook deze tijd zal eenmaal de goede oude tijd worden”.

Op school leerden we al dat er drie soorten tijd zijn: verleden tijd, tegenwoordige tijd en toekomstige tijd, en alle drie moet je ze anders vervoegen en bekijken. Kinderen vinden het moeilijk met die tijden om te gaan, maar grote mensen hebben er ook moeite mee! Sommige mensen lijken alleen de verleden tijd te kennen. Ze praten bijna nooit over iets anders. De één verheerlijkt dat verleden, en de ander kan er alleen maar over mopperen en zeuren. Weer anderen zijn almaar bezig met alleen de toekomstige tijd. Ook dat kan vaak een bron zijn van getob en overspannenheid. Altijd maar dubben hoe het verder zal moeten, of altijd maar bezig om morgen veilig te stellen, en vergeten vandaag te leven. En dan zijn er natuurlijk ook de zwartkijkers, die de dag van morgen altijd maar somber inzien. Zowel de verleden als de toekomstige tijd kan mensen verlammen en belemmeren vandaag volop te leven.

Vandaag daagt Jezus ons uit: “Zorg ervoor dat je niet versuft raakt door de zorgen van het leven maar blijf te allen tijde waakzaam” (1 e lezing) Wees attent - zegt hij - en zie wat er hier en nu om je heen gebeurt, en versta de dingen die God nu van je verwacht.

“Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, merk je het niet?” En ik lees over een katholieke priester in Irak, die staande voor zijn verwoeste kerk zegt: “Sommige mensen kunnen niet vluchten, voor hen moet ik er zijn. Het is mijn heilige missie. Er moet vrede bewerkstelligd worden en daar wil ik bij helpen”. . . .

En ik lees over het Kleiklooster in de flat Kleiburg in de Bijlmer. Een leefgemeenschap van acht volwassenen en vijf kinderen, verdeeld over vijf woningen en een gemeenschappelijke ruimte. In die gemeenschappelijke ruimte zijn ook drie gastenkamers, bestemd voor ouders met kinderen die behoefte hebben aan een tijdelijk onderkomen. Gastvrijheid is het sleutelwoord. “Onze huiskamer is elke dag open voor mensen die een kop koffie willen drinken of een praatje willen maken. Voor bekeerdrift hoeft niemand bang te zijn. We zijn geïnspireerd door het geloof, maar ons doel is algemeen: de wereld een beetje beter maken door het goede voor te hebben met de buurt en de bewoners.” Ik hoor en lees over, en denk vol bewondering aan de mensen die ervoor gekozen hebben te zorgen voor onze veiligheid en gezondheid en toekomst voor onze kinderen, en ik bid dat zij de kracht zullen hebben om verder te gaan . . .

De Advent is een tijd die ons uitnodigt attent te zijn; we mogen ons niet laten inpakken door het verleden, noch door de toekomst, maar ook niet “in paniek raken door het gebulder van de zee en de golven” (Evangelie) in de tegenwoordige tijd. Er is méér! Durf méér te zien!

Verder kijken! . . . en tegen alles in “de overlevering die we hebben ontvangen omtrent een levenswandel die God welgevallig is, nog trouwer naleven dan u al doet”. Daartoe nodigde Paulus ons uit vandaag in de eerste lezing, die begon met de wens: “moge de Heer uw liefde voor elkaar en voor allen steeds groter maken.”

Deze woorden herinnerden mij aan de viering hier 2 weken geleden - we lazen toen hetzelfde evangeliefragment, maar van Marcus - als slot van zijn overweging zei voorganger Jan toen: “Gemeenschapsopbouw heeft het in deze tijd van pandemie en afbraak van veel van het vertrouwde extra moeilijk. Deze afbraak doet ons herinneren aan de profetie van Jezus. Laten we, zoals de vijgenbladeren zacht worden als de zomer in aantocht is, vooral kijken naar de zachtheid van elkaar, van vertrouwde en van vreemde mensen, die evenals wij een nieuwe warmte en een nieuw begin verlangen.

Het is al begonnen, merk je het niet? Proberen we het; focus op ‘verder kijken’!

Amen