Overweging van Wim Rigters.

HOOGFEEST VAN HET H. SACRAMENT.

Lezingen: 1 Kor. 11, 23-26, en Luc. 9, 11b-17.

Thema: Bevrijdingsbrood.

Ik herinner me het nog heel goed,  – die 5e mei 1945 – ik was nog net geen 5, maar rende met heel veel mensen om me heen naar het einde van onze straat, waar je ver weg kon kijken over het land; daar in de verte vliegtuigen die grote pakken lieten vallen . . . ‘brood!’ riepen de mensen . . . ‘bevrijdend brood!’. Maar van daarná herinner ik me alléén nog die grote blikken, die grotere jongens aan elkaar bonden tot een vlot, om te varen op de sloot. Nu - veel  later – denk ik: hoe bijzonder was dat . . . brood uit de hemel, omdat mensen wilden delen.

Overweging van Wim Rigters.

Lezingen: Handelingen 7,55-60 – Evangelie: Johannes 17,20-26.

Thema: “Opdat zij één mogen zijn zoals Wij één zijn”.

Het was een aangrijpend verhaal, kort geleden, over een echtpaar  dat werd aangereden door een automobilist die op hun auto knalde die achterin de file voor een openstaande brug stond te wachten, met vreselijke gevolgen: de man raakte verlamd, zijn vrouw zwaargewond waarbij hun ongeboren kindje overleed, en hun drie zoontjes op de achterbank ook ernstig gewond raakten. Het kwam tot een rechtszaak, maar het echtpaar deelde mee dat zij het de veroorzaker van het 

ongeluk vergeven hebben: “Hij heeft dit nooit gewild. Ook hij moet al bijna twee jaar leven met de gevolgen van het ongeluk. Wij hebben hem vergeven.” Dat mensen dat kunnen opbrengen.

Overweging van René Klaassen.

Lezingen: Handelingen 15, 1-2 en 22 - 29; en Johannes 14, 23 – 29

Hoe het u vergaat in deze dagen weet ik niet zo goed, maar telkens wanneer Hemelvaart nadert en in de verte het Pinksterfeest gloort, de voorbereidingen voor die feestdagen zijn al een heel eind, bekruipt mij ieder jaar weer opnieuw het gevoel: wat zou er in die dagen na Pasen door die groep leerlingen en volgelingen zijn gegaan aan emotie en wat zullen zij met vragen gezeten hebben. En de beide lezingen van vandaag hebben dat nog eens versterkt. 

Het eerste wat me is opgevallen bij het lezen van de beide teksten, dat ze niet dateren uit de tijd waarin we ons bevinden. We horen verhalen uit de dagen na Pinksteren, als zich al de contouren aftekenen van de nieuwe godsdienst. Er tegenover de  Johannes tekst en die is van de avond van Witte donderdag. 

Overweging van Agaath Ulrich.

Lezingen: Spreuken 31, 10-31; enLucas 2, 41-52.

Thema: Moederdag.

Vandaag is Moederdag. Heel veel mensen zullen vandaag aan hun moeder denken. De vrouw, waaruit je geboren bent. De vrouw die je de eerste jaren van je leven heeft begeleid en heeft geholpen op te groeien.

Deze mens houdt van haar kind en doet er alles aan om een goede ouder te zijn. Moeders staan altijd klaar voor hun kinderen, een leven lang.

En dat valt niet altijd mee, want je wilt je kind behoeden voor allerlei moeilijke zaken, voor het kwaad van deze wereld. Je wilt jouw kinderen de goede dingen meegeven.

Overweging van Wim Rigters.

Lezingen: Handelingen 5,12-16 en Johannes 20,19-31

In de ruim 8 jaar dat ik hier in de deze kerk en in de gemeenschap van Effata mag voorgaan in de zondagsviering, was dat 4 x op de 2 e zondag van Pasen, en volgens het officiële lezingenrooster wordt ieder jaar op deze zondag dit zelfde evangelie gelezen. Terwijl dat andere prachƟge paasverhaal – van die twee teleurgestelde leerlingen op weg naar huis, Emmaus, alleen maar in het A-jaar verteld wordt op de derde zondag van Pasen; dus 1x in de 3 jaar.

Maar ja, het stond al in het parochieblad, en volgzaam als we zijn . . . dus toch Thomas. . . . En die zat er goed doorheen, na alles wat er in een paar dagen gebeurd was met zijn Jezus.

Overweging van Wim Rigters.

Lezingen: Jozua 5, 9-12 en Lucas 15, 1-3.11-32

Thema: Handen heb je ...

“En zij vierden Pasen op de 14 e dag van de maand, in de avond. En de dag na Pasen, juist op die dag aten zij ongezuurd brood en geroosterd graan dat uit het land zelf aŅomsƟg was” Zij vierden de bevrijding uit de slavernij: vrijheid, vrij zijn, en in het land waarvan zij geloofden dat het hun land was, door God beloofd en geschonken.

De realiteit is, dat velen in dat land niet vrij zijn en voortdurend hun eigen land wordt betwist en afgenomen.

De realiteit is, dat vandaag en iedere dag miljoenen mensen op de vlucht zijn uit het land waarvan zij geloofden dat het hun eigen land was, miljoenen mensen op deze wereld die niet weten waar ze Pesach, Pasen zullen of mogen vieren: vrijheid, vrede, er mogen zijn, mogen zijn wie je bent.

“Als ik nu bij de Israëlieten kom en hun zeg: ‘de God van uw vaderen zend mij naar u’, en zij vragen: ‘hoe is zijn naam?’ Wat moet ik dan antwoorden?Toen sprak God tot Mozes: ‘Ik ben die er is’.”

Overweging van Jan van der Wal.

Lezingen: Exodus 3, 1-8a, 13-15; en Lucas 13, 1-9.

Thema: Gezien worden en zien.

Gezien worden en zien.

Zij staan centraal in de teksten die wij zojuist gehoord hebben. God heeft Mozes al lang gezien toen hij de kudde van zijn schoonvader diep de woestijn in dreef. Mozes wordt door God gezien, en uitverkoren om zijn volk de vrijheid te hergeven. God laat zien dat Hij oog heeft gehad voor het volk in Egypte dat onderdrukt wordt in een vreemd land. En dan pas ziet Mozes.

God maakt zich bekend aan Mozes als de God van zijn voorouders. Mozes ziet slechts de doornstruik die in vuur en vlam staat, en toch niet verbrandt. Het is een heilig vuur, waarin God zich openbaart en tot Mozes spreekt. Mozes durft God echter niet aan te zien en bedekt het gezicht. Als Mozes vraagt naar zijn naam, dan is het antwoord: ‘Ik zal er zijn’. God zal bij zijn volk zijn wat er ook gebeurt. God is dichtbij ons, een aanwezigheid die ons hart verwarmt en onze ziel doorgloeit.